Slaafse mallemolen des levens gered door muziek.

'Compleet doorgedraaid in de carrousel des levens. Vier houten gevangeniscellen en vier neuroten, vastgeketend aan hun dagelijkse sleur. “Je kunt geen middelmaat blijven, geen middelmaat. Doe iets briljants”. Een manische acteur zoekt luidt en duidelijk naar de zin van het leven. In de cel naast hem draait een musicus juist onverstoorbare zijn routine af. Even verderop leeft een danseres al haar fysieke uit op de celwanden. Een gevangenbewaarder bespiedt onderwijl zijn drie medecelgenoten middels een camerasysteem. Het publiek zit erom heen en mag aapjes kijken. Ieder kwartier is er een wisseling van de wacht en kunnen de bezoekers op de tribune opschuiven naar de volgende cel. De toeschouwers maken zo onbewust deel uit van het systeem. De mallenmolen van dit cellencomplex wordt je in kleine stappen geopenbaard.

Welkom in de wereld van Simultaan Gevierendeeld. Een bijzonder theaterconcept, maar wel met haken en ogen. Componist en bedenker Merijn Bisschops uit Tilburg heeft de partituur voor zijn voorstelling uiterst minutieus uitgeschreven. Alle handelingen worden vier maal uigevoerd, met Zwitserse precisie. Acteur, danser en musicus reageren op elkaar, en geven elkaar seintjes door. De drie vormen een eenheid, terwijl de suffe cipier wanhopig de code probeert te kraken. Als publiek krijg je echter ook vier maal dezelfde routine voor de kiezen. De oren richten zich ongewild naar de dominante tirade van acteur hans Maas, alhoewel andere geluiden ook nieuwsgierig maken. Maar de theatertekst heeft na twee keer luisteren al zijn glans verloren. Bovendien is een naar tv’s turende cipier een weinig dynamisch toneelbeeld. Op deze manier is de voorstelling vooral zelf slachtoffer van zijn eigen vooropgezette systeem. De schoonheid van deze voorstelling schuilt in de samenkomst van dans en muziek. De musicus (accordeonist Merijn Bisschops) en de fenomenale danseres Lucie Petrusová van T.R.A.S.H. gaan een ongewoon duet aan. Bisschops’ schurende en pompende accordeonklanken verklanken het helse mechanisme van dit cellenblok, terwijl de danseres met alle geweld uit haar lichaam en haar gevangenis wil ontsnappen. De wanden schudden en de spieren spannen zich pijnlijk. Wanhopig steekt de danseres haar handen door de tralies, reikend naar de musicus. Alleen muziek en dans lijken nog een ontsnapping te bieden.’

door: Mark van de Voort
gepubliceerd in het Brabants Dagblad op 09 augustus 2007